บทที่ 5 งานแรก ..แตกคาปาก
ร่างบางลอยวืดตามแรงฉุดกระชากลากดึงเธอจากหน้าห้องพักผ่านโซนต่างๆท่ามกลางสายตาเหล่าลูกน้องบริวารที่ออกอาการสงสัย เพราะปกติเจ้านายจะรังเกียจสาวใช้ผู้นี้จนแทบไม่ชายตาแล
ฟึ่บ
เธอถูกเหวี่ยงลงเตียงนอนจนหน้ามืด แล้วร่างใหญ่ทาบทับลงมาคร่อมบนตัว
“ดะ เดี๋ยวค่ะ”
“เฮอะ ทีแบบนี้กลัว?”
“ไม่ใช่ค่ะ คือ หนูขอเตรียมใจสักหนึ่งชั่วโมง อ๊ะ.โอ๊ย.”
กรอบหน้าเรียวเล็กถูกมือใหญ่บีบเต็มแรงแล้วคลายออก เธอชักกลัวจนสติแตกกระเจิงพยายามมองหาทางหนีทีไล่
“ซูซานจ้างเธอเท่าไหร่นะ?” เสียงแหบห้าวเอ่ยถามรอดไรฟัน
“ฮะ ห้าล้านค่ะ”
“โห้ ห้าล้านเลยหรือ? ไหนลองทำให้ฉันพอใจสิ”
“คะ คุณต้องการแบบไหนคะ?”
“ทำยังไงก็ได้ที่ไม่ต้องสอดใส่ เพราะฉันขยะแขยงผู้หญิงหากินแบบเธอจนไม่อยากแนบเนื้อให้เชื้อโรคเข้าร่างกาย”
นูรีนเม้มริมฝีปากแน่น ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวนที่อยู่ๆเขาเป็นฝ่ายรุกจนเธอไม่ได้ตั้งตัว
หน้าอกอวบกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง
หมั่บ
“โอ๊ยย”
เธอดิ้นพล่านเมื่อถูกสองมือใหญ่กอบกุมพร้อมขยำอย่างแรง
“ซี้ดดด ..หนูเจ็บ บะ เบาๆค่ะ”
เขาไม่สนคำขอ ลากลิ้นสากตวัดเลียรอบใบหูจนเธอขนลุกซู่แล้วออกคำสั่งต่อ
“หลับตา”
“อะ อื้อออ”
“ฉันสั่งให้หลับตา!”
“อ๊ะ ฮึก” เธอรีบหลับตาลงไม่นานริมฝีปากหยักพรมจูบดะทั่วซอกคอหอมกรุ่น ลิ้นสากปาดเลียติ่งหูก่อนลากมาตามคางเรียวไต่ขึ้นตามไรผมขณะที่มือยังคงบีบขยำสองเต้าเป็นจังหวะหนักหน่วง
“อะ อื้อออ”
“ซี้ดด ห้ามลืมตาเด็ดขาด”
“ฮึก ค่ะ” เธอละล่ำละลักเอ่ยเสียงสั่นไม่นานก็ถูกเขาดึงรั้งแขนขึ้นให้อยู่ในท่านั่ง
“อ้าปาก”
“..”
“ฉันสั่งให้อ้าปาก”
ริมฝีปากบางถูกตบเบาๆพร้อมบังคับบีบให้อ้าออก
สวบ
“อู๊ววว อุ๊บบส์”
เธอตกใจเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมแทรกเข้ามาในโพรงปากจนเผลอเบิกตากว้าง
พ่อแก้วแม่แก้ว สิ่งนี้คือความเป็นชายขนาดใหญ่เทียบเท่ากับข้อมือเธอก็ไม่ปาน
เธอตื่นตะลึงงันขากรรไกรชะงักค้างมือดันหน้าขาเขาออกเมื่อกำลังจะสำรอก
ป๊อก
โชคดีที่เขาถอนออกได้ทัน
เฮือกก
เธอสูดเอาอ๊อกซิเจนเข้าร่างกายเฮือกใหญ่
“หลับตา อ้าปาก”
เธอรีบทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย
“เงยหน้าสิ”
ท่อนลำเขื่องฟาดริมฝีปากบางสามทีก่อนสอดเข้ามาใหม่อีกครั้ง
“ซี้ดดดด”
เสียงครางต่ำดังเล็ดลอดออกมา
“อ่า อย่าใช้ฟัน ..นี่บังอาจแกล้งฉันเหรอ”
เธอเริ่มรนรานเมื่อทำให้เขาโกรธโดยไม่ตั้งใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรก
“อื้ม อย่างนั้นล่ะ ซี้ดดด”
สะโพกสอบหมุนควงเชื่องช้า สัมผัสแรกในรอบสองปีช่างซาบซ่านเกินจะกลั้น มือหนาประคองใบหน้าเอาไว้ก่อนเร่งสะโพกอัดใส่ร่องปากเล็กแคบถี่ยิบ
สวบ สวบ
“อะ อื้อ อู้ว”
นูรีนคำรามลั่นเธอทรมานจนน้ำตาไหลพรากลงมาไม่ขาดสาย
แรงกระทุ้งและขนาดที่ใหญ่ทำเอาปากเธอฉีกมีเลือดซึมออกมาตรงมุมปากโดยไม่รู้ตัว
“อ่าส์ ฉะฉันใกล้แตกแล้ว อ๊ะ …อ๊า โอ่วววส์”
ไม่นานก็รู้สึกถึงของเหลวแตกซ่านเข้ามาภายในปากจนล้นแทบสำลักออกมา
“ซี้ดดด”
ใบหน้าคมเข้มแหงนขึ้นพลางสูดปากครางอย่างพอใจ ในขณะที่เธอกล้ำกลืนฝืนรับด้วยสีหน้าเหยเก จะคายออกก็ไม่กล้า
“อีก.. อื้ออ”
สองมือเผลอบีบต้นขาแกร่งที่ยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า
“เหอะ ทำงานไม่สมกับค่าแรงเลย” สองมือเท้าสะเอวมองเธออย่างเหยียดหยัน
“ซี้ดด ดูดออกให้หมดอย่าให้เหลือล่ะ”
เอ่ยคำสั่งเสียงแหบพร่า เธอปิดเปลือกตาพยายามทำหน้าที่อย่างเงอะงะ เอาแต่ท่องคำว่าอดทนเอาไว้ในใจเป็นร้อยๆครั้ง
“คายออก”
เขาผลักหน้าผากเธอออกให้พ้นทางก่อนลงจากเตียงไปหยิบเสื้อผ้าที่ถูกเหวี่ยงลงพื้นมาสวมใส่ให้เรียบร้อย
“ฮึก..” เสียงสะอื้นเบาๆ แต่เขาสัมผัสได้ ความเห็นใจผุดพรายขึ้น
หมั่บ
ชีกห์การิมตวัดวงแขนรวบลำคอระหงเข้าหา เปลือกตาหลุบลงก่อนพรมจูบดะทั่วหน้าผากมนอย่างปลอบประโลม
จุ๊บ
‘ทำไมต้องเป็นเธอ นูรีน’
“เห้อ”
นูรีนสัมผัสความอ่อนโยนได้ไม่นานก็ถูกเขาผลักไสออกอีกครั้ง
พลั่ก
“เสร็จแล้วก็ออกไปซะ!”
“ฮึก..ค่ะ”
เธอรีบเช็ดมุมปากกลิ่นคาวปนเฝื่อน กระชับผ้าคลุมศีรษะให้เรียบร้อยด้วยมืออันสั่นเทา
“เร็วๆเซ่”
“ค่ะ ไปแล้วค่ะ”
ร่างบางรีบวิ่งหัวซุนออกไป สายตาเอาแต่มองพื้นไม่กล้าสู้หน้าใครๆที่เดินผ่านจึงไม่ทันรู้ว่าคุณหมอซูซานยืนรอดูความเป็นไปอยู่ที่หน้าห้องเขา
“พอใจหรือยัง?”
เสียงทุ้มเอ่ยถามภรรยา
เธอพยักหน้าพลางยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ในขณะที่สามีกำลังโกรธเธอหนักจนเดินผ่านไป
“ฮึก ..” ร่างผอมโทรมยืนถอยร่นไปหลบมุมร้องไห้ ตัวสั่นโยน ฝ่ามือยกปิดปากกลั้นเสียงเอาไว้
“ฮึก.คุณต้องอยู่ได้ ในวันที่ไม่มีฉัน”
ชีกห์การิมสวมชุดโต๊ปสีขาวเดินเข้าไปในเขตห้องพักส่วนตัวของซูซานซึ่งเขามักเรียกที่นั่นว่าเขตกำยานหอม วันนี้เป็นวันครบฉลองสานสัมพันธ์ของผู้ครองรัฐทั้งเจ็ด เขาซึ่งเป็นบุตรของท่านมุฮัมมัดผู้ครองแคว้นรัฐฮัสมานญ์จึงต้องควงซูซานไปร่วมงานในครั้งนี้ด้วยเฉกเช่นทุกๆปี
“ที่รัก คุณเสร็จหรือยัง?”
เสียงกุกกักภายในห้องแต่งตัวบวกกับกลิ่นกำยานหอมทำให้เขารู้สึกอุ่นใจแม้ไม่ได้ยินเสียงขานรับ
มุมปากหยักยิ้มละมุนได้ไม่นานเป็นต้องเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันควันเมื่อพบนูรีนออกมาจากห้องแต่งตัว
